Akcja reaktywacja.

Przez kolejne dni nie wiedziałam nieznajomego z windy, ale to nie znaczy, że w ogóle o nim zapomniałam. Nie dawał mi spokoju w czasie snu, jego cudowny zapach prześladował mnie na każdym kroku. Przez niego nie mogłam skupić się w pracy, nic mi nie wychodziło. Zła na samą siebie wracałam w piątek po południu do mieszkania niosąc trzy ogromne torby z jedzeniem. Jutro przyjeżdża do mnie siostra, aby zobaczyć jak mieszkam i pozwiedzać Rzeszów. Cieszyłam się z tego powodu, bo już trochę się za nią stęskniłam. Weszłam do budynku i szybko podbiegłam do windy, bo zobaczyłam, że drzwi się zaraz zamknął. Wpadłam, rozejrzałam się i utonęłam w czekoladowych oczach Jochena Shopsa. Zaraz... Wróć! To ten przystojniak w  windzie to atakujący Resovii? Nie, niemożliwe. Drzwi windy zamknęły się. Oparłam się o nie i nie mogłam oderwać od niego oczu. Czułam się jak wariatka, ale ta chęć patrzenia na niego była silniejsza ode mnie. Zahipnotyzował mnie, sprawił, że o zapomniałam o windzie, zakupach, siostrze. Euforia zmieniła się w strach, gdy nagle poczułam ostre szarpnięcie i winda się zatrzymała. Kilka sekund później zgasło oświetlenie. Wyciągnęłam rękę, aby włączyć alarm, ale zamiast przycisku dotknęłam jego klatki piersiowej.

  - Przepraszam, ja po prostu...- wyszeptałam po angielsku. Zaczęłam szybciej oddychać, miałam wrażenie, że zaczyna brakować mi powietrza. Nie wiedziałam tylko czy jest to spowodowane przypadkowym dotknięciem czy awaria windy.

  - Wszystko w porządku? Dobrze się pani czuję, mogę jakoś pomóc?

  -Tak, może. Ja sobie usiądę, a pan naprawi szybko windę.- mimo fatalnej sytuacji próbowałam żartować. Mimo kilkukrotnego naciśnięcia alarmu  nie było żadnej reakcji. Czułam się coraz gorzej. "Ta fobia mnie wykończy kiedyś"-pomyślałam.

  - Skoro mamy tu spędzić trochę czasu razem to może się poznajmy. Jochen.-wyciągnął do mnie ręke.

  - Wiem.-wypsnęło mi się. Krystyna. Gdy dotknął mojej dłoni przeskoczyła między nami iskra, zaskoczona szybko się odsunęłam i przytuliłam do ściany, Usiadł  obok mnie. Po chwili usłyszałam coś dziwnego:

  -Twój ulubiony kolor to...?

  -Niebieski i żółty- odparłam zaskoczona- A Twój?

  -Zielony.

  -Dlaczego o to pytasz? 

  -O tak, po prostu chcę wiedzieć. Ulubiona potrawa?

  -Wszystkie słodkie- wyznałam ze śmiechem. Mimo paskudnego położenia nie czułam już strachu. Pytaliśmy się nawzajem o różne rzeczy, opowiadaliśmy historie z dzieciństwa, a pomoc nadal nie nadchodziła. Chciałam wstać, aby rozprostować nogi, nie wiedziałam, że Jochen zrobił to samo. Poleciałam na jego kolana, moja głowa była na tej samej wysokości co jego. Próbowałam zmienić tę krępującą pozycję, ale w windzie było za mało miejsca.

  -Przepraszam, cały czas na Ciebie wpadam. Już wstaje.- Nie mogłam spełnić obietnicy, bo coś cały czas nie dawało mi wstać. Później okazało się, że było to jego dłonie. 

  -A kto powiedział, że chcę, żebyś wstała? Wcale mi nie przeszkadzasz- roześmiał się głośno.

Gdy usłyszałam jego śmiech zrobiłam coś, czego nie powinnam robić. Pochyliłam się i delikatnie dotknęłam jego ust. Obrysowałam palcem kontur jego ust. Po chwili zastąpiłam palec wargami. Świat przestał istnieć. Z początku delikatny, nasz pocałunek stawał się coraz bardziej namiętny. Poczułam jego dłonie na swoim biodrach. Poczułam, że się unoszę...Bo tak było, winda zaczęła działać i po chwili zatrzymała się na moim piętrze. Szybko poderwałam się, zabrałam swoje zakupy i uciekłam do mieszkania. Zanim drzwi windy się zamknęły, zdążyłam zauważyć, że Jochen nadal siedzi na podłodze i się uśmiecha.